ବର୍ଷା
ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ
ଏମନ୍ତ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ ଗଲା
ବରଷା ଋତୁ ପ୍ରକାଶିଲା ॥
ସକଳ ଋତୁଙ୍କର ସାର
ଶସ୍ୟ-ସମ୍ପଦ ମଞ୍ଚପୁର ॥
ମେଘେ ମିଳିଲେ ଶୂନ୍ୟପଥେ
ବିଜୁଳି ଶବଦ ସଙ୍ଗତେ ॥
ମହୀ ମଣ୍ଡଳ ଦୁଃଖ ଚାହିଁ ।
ଜଳ ଛାଡ଼ିଲା ତୋଷ ହୋଇ ॥
ଘୋର ଶବଦେ ମେଘମାଳ
ଗର୍ଜିଣ ବରଷନ୍ତି ଜଳ ॥
ପ୍ରାଣୀ-ଜୀବନ ଜଳରାଶି
କରୁଣା ଚିତ୍ତରେ ବରଷି ॥
ପୃଥିବୀ ରବି ତେଜ ଗ୍ରାସେ
ତାପିତ ଥିଲା ଅଷ୍ଟମାସେ ॥
ଜଳ ପାଇଲା ତୋଷଚିତ୍ତେ
ତପସ୍ବୀ ଜନଙ୍କର ମତେ ॥
ତପସ୍ୟା ଫଳ ଯେହ୍ନେ ପାଇ ।
ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ଅତି ସୁଖୀ ହୋଇ ॥
ଖଦ୍ୟୋତ କୀଟ ନିଶାମୁଖେ
ଜଗତ ଆବୋରିଲେ ସୁଖେ ॥
ମଣ୍ଡୁକେ ମେଘ ନାଦ ଶୁଣି
ଗର୍ଜନ୍ତି ଆବୋରିଣ ପାଣି ॥
ଅଳପ ନଦୀଏ ପୂରିଲେ
ଲହରି ମତେ ଉଛୁଳିଲେ ॥
ନାନା ପ୍ରକାରେ ଶସ୍ୟରାଶି
ଏଣେ ପୂରିତ ମହୀ ଦିଶି ॥
ଛତୁ ଯେ ଛତ୍ର ପ୍ରାୟ ହୋଇ
ରାଜାର ପ୍ରାୟ ଦିଶେ ମହୀ ॥
ମୟୂରେ ଗିରି ଶିଖେ ଥାଇ
ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି ମେଘେ ଚାହିଁ ॥
ଅତିଥ୍ୟ ଦେଖ୍ ଭକ୍ତ ଜନେ
ଯେସନେ ତୋଷ ହ୍ବନ୍ତି ମନେ ॥
କବି ପରିଚୟ
ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ (ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ) ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର କପିଳେଶ୍ୱରପୁର ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ରଚିତ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ଏକ ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ । ବର୍ଷା କବିତାଟି ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ଏକବିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟରୁ ଆନୀତ ।
ପ୍ରକୃତି ଜୀବଜଗତର ଆବଶ୍ୟକତା ତଥା ଦୁଃଖକଷ୍ଟକୁ ଦୂର କରିବାପାଇଁ ସର୍ବଦା ତତ୍ପର । ଏହି କଥାଟି ବର୍ଷା କବିତାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
ସାରାଂଶ : ବର୍ଷା
ଭକ୍ତକବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ରଚିତ ‘ବର୍ଷା’ କବିତାରେ ବର୍ଷା ଋତୁର ଆଗମନ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଏହାର ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାବକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ବିଦାୟ ପରେ ବର୍ଷା ଋତୁ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଏହାକୁ ସବୁ ଋତୁଙ୍କର ସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ କାରଣ ଏହା ପୃଥିବୀକୁ (ମଞ୍ଚପୁରକୁ) ଶସ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦରେ ଭରିଦିଏ। ଆକାଶରେ ମେଘମାଳା ଏକାଠି ହୋଇ ବିଜୁଳି ଓ ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଶବ୍ଦ ସହିତ ତଳକୁ ଖସି ଆସନ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ଆଠ ମାସ ଧରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଖର ତାପରେ କଷ୍ଟ ପାଉଥିବା ପୃଥିବୀ, ବର୍ଷା ଜଳ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ଠିକ୍ ସେହିପରି, ଯେପରି ଜଣେ ତପସ୍ୱୀ ନିଜ କଠିନ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ଆକାଶରେ ଜୁଳୁଜୁଳିଆ ପୋକମାନେ ଉଡ଼ିବୁଲି ଆନନ୍ଦ ଖେଳାଇ ଦିଅନ୍ତି। ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ବେଙ୍ଗମାନେ ପାଣିରେ ରହି ବୋବାଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଛୋଟ ଛୋଟ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଷା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଲହରୀ ମାରି ଉଛୁଳି ଉଠନ୍ତି। ଚାରିଆଡ଼େ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫସଲରେ ପୃଥିବୀ ହସି ଉଠେ। ମାଟିରୁ ଫୁଟିଥିବା ଛତୁଗୁଡ଼ିକ ରାଜାଙ୍କର ଛତା ପରି ଶୋଭା ପାଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ସଜ୍ଜିତ ହେଲା ଭଳି ମନେହୁଏ। ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ଦେଖି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ମୟୂରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ଠିକ୍ ଯେମିତି ନିଜ ଘରକୁ ଅତିଥି ଆସିଲେ ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ବା ଭକ୍ତଜନ ଖୁସି ହୋଇଥାନ୍ତି, ବର୍ଷାର ଆଗମନରେ ସମଗ୍ର ପ୍ରକୃତି ସେହିପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଉଠେ।
सारांश : वर्षा
भक्तकवि जगन्नाथ दास द्वारा रचित ‘वर्षा’ कविता में वर्षा ऋतु के आगमन और प्रकृति पर उसके सुंदर प्रभाव का मनमोहक वर्णन किया गया है। भीषण गर्मी (ग्रीष्म ऋतु) के बीत जाने पर वर्षा ऋतु आती है। इसे सभी ऋतुओं में श्रेष्ठ (सार) माना गया है क्योंकि यह धरती को अन्न और धन-धान्य से भर देती है। आसमान में बिजली की चमक और बादलों की गर्जना के साथ बारिश होती है। लगातार आठ महीने तक सूर्य की तेज गर्मी से तपती हुई धरती वर्षा का जल पाकर अत्यंत आनंदित होती है। यह खुशी बिल्कुल वैसी ही होती है, जैसे कोई तपस्वी अपनी लंबी तपस्या का फल पाकर तृप्त होता है।
शाम के समय (संध्याकाल में) जुगनू खुशी से चमकते हुए उड़ते हैं। बादलों की गरज सुनकर मेंढक पानी में रहकर टर्राने लगते हैं। छोटी नदियाँ बारिश के पानी से भर जाती हैं और उनमें लहरें उठने लगती हैं। धरती तरह-तरह की फसलों से हरी-भरी हो जाती है। मिट्टी से उगे हुए कुकुरमुत्ते (मशरूम) किसी राजा के छाते की तरह सुशोभित होते हैं, जिससे धरती स्वयं एक राजा के रूप में सजी हुई प्रतीत होती है। आसमान में काले बादलों को देखकर पहाड़ की चोटियों पर मोर खुशी से नाचने लगते हैं। वर्षा का यह दृश्य ठीक वैसा ही आनंद देता है, जैसे घर में किसी अतिथि (मेहमान) के आने पर एक भक्त या सज्जन व्यक्ति का मन खुशी से भर जाता है।
ଶବ୍ଦାର୍ଥ
Odia Word | Meaning in Odia | Meaning in Hindi | Meaning in English |
ଏମନ୍ତ (Emanta) | ଏହିପରି | इस प्रकार | Like this / Thus |
ମଞ୍ଚପୁର (Manchapura) | ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳ / ପୃଥିବୀ | पृथ्वी / धरती | Earth / Mortal world |
ସଙ୍ଗତେ (Sangate) | ସାଙ୍ଗରେ / ସହିତ | साथ में | With / Along with |
ମହୀ (Mahi) | ପୃଥିବୀ / ଧରିତ୍ରୀ | पृथ्वी / धरती | Earth |
ତୋଷ (Tosha) | ଖୁସି / ଆନନ୍ଦ | प्रसन्न / खुश | Happy / Satisfied |
ଗର୍ଜିଣ (Garjina) | ଗର୍ଜନ କରି / ବୋବାଇ | गर्जना करके | Roaring / Thundering |
ତାପିତ (Tapita) | ଖରା ତାତରେ କଷ୍ଟ ପାଉଥିବା | तपा हुआ / पीड़ित | Heated / Suffering from heat |
ଯେହ୍ନେ (Jehne) | ଯେପରି / ଯେମିତି | जैसे | Like / As |
ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି (Bhunjanti) | ଭୋଗ କରନ୍ତି | भोगते हैं / आनंद लेते हैं | Enjoy / Consume |
ଖଦ୍ୟୋତ କୀଟ (Khadyota kita) | ଜୁଳୁଜୁଳିଆ ପୋକ | जुगनू | Firefly |
ନିଶାମୁଖେ (Nishamukhe) | ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ / ରାତି ଆରମ୍ଭରେ | संध्या के समय | At dusk / Evening |
ମଣ୍ଡୁକ (Manduka) | ବେଙ୍ଗ | मेंढक | Frog |
ଛତ୍ର (Chatra) | ଛତା / ରାଜଛତ୍ର | छाता | Umbrella |
ଗିରି ଶିଖେ (Giri shikhe) | ପାହାଡ଼ ଉପରେ | पहाड़ की चोटी पर | On the mountain peak |
ଯେସନେ (Jesane) | ଯେପରି ଭାବରେ | जिस प्रकार | In the way / Just as |
ମୋ ବୁଝିବାରେ
ପାଠ ଅନ୍ତର୍ଗତ
(କ) ନିମ୍ନରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଠିକ୍ ଉତ୍ତର ପାଖରେ ତାରା ଚିହ୍ନ (*) ଦିଅ ।
୧. କବିତାରେ “ମେଘେ ମିଳିଲେ ଶୂନ୍ୟପଥେ” କେଉଁ ପଥ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି?
(କ) ରାଜପଥ
(ଖ) ସଡ଼କପଥ
(ଗ) ଜଳପଥ
(ଘ) ଆକାଶପଥ (*)
୨. ପୃଥିବୀ ରବି ତେଜ ଗ୍ରାସେ, ତାପିତ ଥିଲା ଅଷ୍ଟମାସେ । ଏଠାରେ ‘ତାପିତ’ ଶବ୍ଦଟି କେଉଁ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଛି ?
(କ) ଶୀତଳ
(ଖ) ଗରମ (*)
(ଗ) ଓଦା
(ଘ) ନରମ
୩. ତୁମେ ଏହି ଉତ୍ତରଗୁଡ଼ିକ କାହିଁକି ବାଛିଲ, ତା’ର କାରଣ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କର ।
ଉତ୍ତର – ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଶୂନ୍ୟପଥର ଅର୍ଥ ‘ଆକାଶପଥ’ ବାଛିଲି କାରଣ ମେଘମାନେ ଆକାଶରେ ହିଁ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନରେ ରବିତେଜ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ‘ଗରମ’ ବା ଉତ୍ତପ୍ତ ହୋଇ କଷ୍ଟ ପାଉଥିବାରୁ ‘ତାପିତ’ର ଅର୍ଥ ‘ଗରମ’ ବାଛିଲି।
ମିଳିମିଶି ଯୋଡ଼ିବା
ରେଖାଙ୍କିତ ଶବ୍ଦକୁ ଭାବାର୍ଥ ସହ ଗାରଟାଣି ଯୋଡ଼ –
୧. ଜଳ ପାଇଲା ତୋଷଚିତ୍ତେ ତପସ୍ବୀ ଜନଙ୍କର ମତେ ॥ ➔ ସନ୍ତୋଷ ମନରେ
୨. ଖଦ୍ୟୋତ କୀଟ ନିଶାମୁଖେ ଜଗତ ଆବୋରିଲେ ସୁଖେ ॥ ➔ ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ
୩. ଛତୁ ଯେ ଛତ୍ର ପ୍ରାୟ ହୋଇ, ରାଜାର ପ୍ରାୟ ଦିଶେ ମହୀ ॥ ➔ ଛତା ଭଳି
୪. ଅତିଥ୍ୟ ଦେଖ୍ ଭକ୍ତ ଜନେ ଯେସନ ତୋଷ ହ୍ବନ୍ତି ମନେ ॥ ➔ ସାଧୁ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ (ବା ଗୃହସ୍ଥ)
ପଦ୍ୟାଂଶ ଉପରେ ଆଲୋଚନା (ସାରାଂଶ ଲେଖ)
କ. ମହୀମଣ୍ଡଳ ଦୁଃଖ ଚାହିଁ ଜଳ ଛାଡ଼ିଲା ତୋଷ ହୋଇ ॥
ସାରାଂଶ – ଆଠମାସ ଧରି ଖରାରେ ସନ୍ତୁଳି ହେଉଥିବା ପୃଥିବୀର ଦୁଃଖ ଦେଖି ମେଘ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ବର୍ଷାଜଳ ଢାଳିଲା।
ଖ. ଅଳପ ନଦୀଏ ପୂରିଲେ ଲହରି ମତେ ଉଛୁଳିଲେ ॥
ସାରାଂଶ – ବର୍ଷା ହେବା ଫଳରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ପାଣିରେ ପୂରିଗଲା ଏବଂ ସେଥିରେ ଲହରୀମାନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଉଛୁଳିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଗ. ଛତୁ ଯେ ଛତ୍ର ପ୍ରାୟ ହୋଇ ରାଜାର ପ୍ରାୟ ଦିଶେ ମହୀ ॥
ସାରାଂଶ – ମାଟିରୁ ଫୁଟିଥିବା ଛତୁଗୁଡ଼ିକ ରାଜାଙ୍କ ଛତା ପରି ଶୋଭା ପାଉଛି ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଚିନ୍ତା କରିବା
(କ) ମେଘମାଳ କିପରି ଭାବରେ ଜଳ ବର୍ଷା କଲେ ?
ଉତ୍ତର – ମେଘମାଳ ଆକାଶରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବିଜୁଳି ମାରି ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଶବ୍ଦ କରି (ଗର୍ଜନ କରି) ଜଳ ବର୍ଷା କଲେ।
(ଖ) ବର୍ଷାଋତୁକୁ ସକଳ ଋତୁଙ୍କର ସାର ବୋଲି କବି କାହିଁକି କହିଛନ୍ତି?
ଉତ୍ତର – କାରଣ ବର୍ଷା ହେଲେ ପୃଥିବୀରେ ନାନା ପ୍ରକାରର ଫସଲ ହୁଏ ଏବଂ ଜଗତକୁ ଜଳ ମିଳିଥାଏ, ଯାହା ଜୀବଜଗତ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସେଥିପାଇଁ ଏହାକୁ ସବୁ ଋତୁର ସାର କୁହାଯାଇଛି।
(ଗ) କବି ପୃଥିବୀକୁ ରାଜା ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର କାରଣ କ’ଣ?
ଉତ୍ତର – ବର୍ଷାଋତୁରେ ପୃଥିବୀରେ ବହୁତ ଛତୁ ଫୁଟିଥାଏ, ଯାହା ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଟଣା ଯାଇଥିବା ଛତା (ଛତ୍ର) ପରି ମନେହୁଏ। ଏଣୁ କବି ପୃଥିବୀକୁ ରାଜାଙ୍କ ସହ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି।
କବିତା ରଚନାଶୈଳୀ
ସେହିଭଳି ପଦଗୁଡ଼ିକୁ କବିତାରୁ ବାଛ ଏବଂ ତା’ଉପରେ ଆଲୋଚନା କର।
ଉତ୍ତର – କବିତାରୁ ବାଛିଥିବା ପଦ – “ଜଳ ପାଇଲା ତୋଷଚିତ୍ତେ, ତପସ୍ବୀ ଜନଙ୍କର ମତେ”। ଏଠାରେ କବି ପୃଥିବୀର ଆନନ୍ଦକୁ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ସହ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି। ଯେମିତି କଠୋର ତପସ୍ୟା ପରେ ତପସ୍ୱୀ ଫଳ ପାଇ ଖୁସି ହୁଏ, ସେମିତି ଖରା ସହିବା ପରେ ପୃଥିବୀ ବର୍ଷା ପାଇ ଖୁସି ହୋଇଛି। ଏହା କବିତାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇଛି।
ଶବ୍ଦ ଏକ ଅର୍ଥ ଅନେକ
‘ବରଷିବା’ ଶବ୍ଦକୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁ ପ୍ରକାରରେ ବ୍ୟବହାର କରିହେବ, ଚିନ୍ତା କରି କେତୋଟି ବାକ୍ୟ ଲେଖ ।
ଉତ୍ତର –
୧. ଗାଳି ବରଷିବା (ପ୍ରଚୁର ଗାଳି ଦେବା) – ପିଲାଟି ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ ବାପା ତା’ ଉପରେ ଗାଳି ବରଷିଲେ।
୨. ପ୍ରେମ/ସ୍ନେହ ବରଷିବା (ବହୁତ ଭଲପାଇବା) – ମାଆ ଛୁଆ ଉପରେ ସବୁବେଳେ ସ୍ନେହ ବରଷିଥାଏ।
୩. ତୀର ବରଷିବା (ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗାତାର ତୀର ମାରିବା) – ରାମଚନ୍ଦ୍ର ରାବଣ ଉପରେ ତୀର ବରଷିଲେ।
ଅନେକ ଶବ୍ଦପାଇଁ ଏକ ଶବ୍ଦ (ଭିନ୍ନାର୍ଥବୋଧକ ଶବ୍ଦ)
ଉତ୍ତର –
କର – ‘କର’ ମାନେ ହାତ ଏବଂ ‘କର’ ମାନେ ଟିକସ (Tax) ବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ।
କାଳ – ‘କାଳ’ ମାନେ ସମୟ ଏବଂ ‘କାଳ’ ମାନେ ମୃତ୍ୟୁ।
ଫଳ – ଗଛର ଫଳ ଏବଂ ପରୀକ୍ଷା ଫଳ (Result)।
ଅକ୍ଷର ସାରଣୀ
(କ) ମୟୂର କାହାକୁ ଦେଖ୍ ନାଚେ ? ➔ ମେଘ
(ଖ) କବିତାରେ କାହାକୁ ରାଜା ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ? ➔ ମହୀ (ପୃଥିବୀ)
(ଗ) ଖଦ୍ୟୋତ କେତେବେଳେ ଉଡ଼ିବୁଲେ ? ➔ ନିଶାମୁଖେ (ସନ୍ଧ୍ୟାରେ)
(ଘ) ମେଘମାନେ କେଉଁଠି ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି ? ➔ ଶୂନ୍ୟପଥେ (ଆକାଶରେ)
(ଙ) “ଗର୍ଜନ୍ତି ଆବୋରିଣ ପାଣି ।” ଏଠାରେ କିଏ ଗର୍ଜିବା କଥା କୁହାଯାଇଛି ? ➔ ମଣ୍ଡୁକ (ବେଙ୍ଗ)
କିଏ ଅଲଗା
ଭିନ୍ନ ଜାତୀୟ ଶବ୍ଦଟିକୁ ଅଲଗା କରି ଲେଖ ।
ବର୍ଷା, ବିଜୁଳି, ଗିରିଶିଖ (ଏହା ଅଲଗା, ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଗ/ଆକାଶ ସହ ଜଡ଼ିତ), ପବନ
ମଣ୍ଡୁକ, ମୟୂର, ଖଦ୍ୟୋତ, ଛତୁ (ଛତୁ ଉଦ୍ଭିଦ/ଜୀବ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାଣୀ/ପକ୍ଷୀ)
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ, ବର୍ଷାକାଳ, ଅତୀତକାଳ (ଏହା ବ୍ୟାକରଣର ସମୟ, ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଋତୁ), ବସନ୍ତକାଳ
ପାଠ ବାହାରୁ (ତୁମକଥା)
ବର୍ଷା ଆସିଲେ ତୁମକୁ କେମିତି ଲାଗେ ? ➔ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ମୋତେ ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗେ, ମାଟିରୁ ସୁନ୍ଦର ବାସ୍ନା ଆସେ।
କେଉଁ ଋତୁଟି ଅଧ୍ଵକ ଭଲଲାଗେ ? ➔ ମୋତେ ଶୀତ ଋତୁ ସବୁଠୁ ବେଶି ଭଲଲାଗେ।
ସେହି ଋତୁଟି ତୁମକୁ କାହିଁକି ପସନ୍ଦ ଲାଗେ ? ➔ କାରଣ ଶୀତଦିନେ ଝାଳ ବୋହେନାହିଁ, ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଫୁଟେ ଏବଂ ଖରା ପୁଆଁଇବାକୁ ମଜା ଲାଗେ।
ଏସବୁକୁ ବି ଜାଣ (ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର)
ଉତ୍ତର –
୧. ମୃଦଙ୍ଗ/ଖୋଳ – ଏହା ମାଟି ଓ ପଶୁ ଚମଡ଼ାରେ ତିଆରି। ଏହାକୁ ଭଜନ କିମ୍ବା କୀର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ବଜାଯାଏ। ଏଥିରୁ ‘ଧିନ୍ ତାକ୍’ ଶବ୍ଦ ବାହାରେ।
୨. ଶଙ୍ଖ – ଏହା ସମୁଦ୍ରରୁ ମିଳୁଥିବା ଶଙ୍ଖରୁ ତିଆରି। ସକାଳେ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୂଜାବେଳେ ବଜାଯାଏ। ଏଥିରୁ ‘ଭୋଁ’ ଶବ୍ଦ ବାହାରେ।